Bugün bir kez daha sesini duymanın yaşamak olduğunu anladım. Meğer yüreğim seni bekliyormuş yenidendelice atmak için... Meğer gözyaşlarım seni bekliyormuş akmak için... Sesini duyar duymaz taştı sensizlikte dolan gözlerim. Önceden omuzlarına düşen, ellerinle sildiğin gözyaşlarım boşluğa düşüp öksüz kaldı Fulyam...

Hayat nice kötülükler yaptı da bana hiçbir şey senden uzak bırakması kadar ağır gelmedi... Lusnikaya her gidişimde dinlediğim türküler uzaklığını daha çok vuruyor yüzüme... Demli çayımla paylaşıyorum sana olan özlemimi. Yanıbaşımda oluyorsun o an aslında... Yüreğimle dokunuyorum sana...

Herkese seni anlatıyorum. Türkülerimizi, gülüşünü, hüzünlendiğinde içime dolan hüznünü anlatıyorum... ^^Seni tanımayan yok bu şehirde^^

Fulyam, Canımmm, özlenilenim... Gel artık. Yüreğim yollara bakakaldı...