Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. "o olmazsa yaşayamam."
demeyeceksin. Demeyeceksin işte. Yaşarsın çünkü. Öyle beylik laflar
etmeye gerek yok ki.
 
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın. Ve zaten
genellikle o daha az    sever seni, senin o'nu sevdiğinden. Çok
sevmezsen, çok acımazsın.
 
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini...
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Sahiplenmeyeceksin o kadar.
 
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davaranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde. Paldır küldür yürüyebileceksin.
 
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen, çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri
sahipleneceksin. Gökyüzünü sahipleneceksin, güneşi, ayı,
yıldızları... Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"o benim." diyeceksin.
 
Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir şeylerin... mesela gökkuşağı
senin olacak. İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.
Mesela turuncuya, ya da pembeye.
 
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, hem de hep senin
kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın.
Ucundan tutarak